Horror vacui

October 30 - December 20, 2014

Horror vacui -

PIOTR UKLAŃSKI, Untitled (Blood Knot), 2014, ink and gesson on canvas, 65 1/4 x 65 1/8 inches (165.7 x 165.4 cm)

Download Press Release PDF (126 Kb)
Greek Version PDF (159 Kb)

[Scroll down for Greek version / Ελληνικά στο τέλος της σελίδας]


Opening reception: Thursday, October 2nd, from 6:00 to 8:00pm


“Horror vacui” or “fear of empty spaces” is a term often used to describe outsider art, where every square inch of surface is filled with details and data in a compulsive excess of activity—perhaps in fear of that blank space that might stare back. In opposing the void every particle is given form. "Horror vacui" proposes Op Art as a side effect of this embattled triage of hand, eye and mind, where mark-making is a means with which to fill space with optically rich results.

As an antidote to aesthetic gratification, Marcel Duchamp invented the Rotoreliefs in 1923. By satisfying the retina itself, they mesmerized the eye with gyrating spirals. The result was a hypnotic visual white noise as well as a false sense of depth or vortex. Duchamp enlisted his product in an inventors' fair, sure that this would reveal its niche market demographic. Not a single Rotorelief sold.

The white cube has long been a vacuum neutralized of the burdens of detail to become an unencumbered and timeless context for viewing art. Urs Fischer’s playful wallpaper imitates the appearance of raw sheetrock, an odd moment of past-life mimesis for the walls in a room that now communicates the sensation of an indeterminate space. The corners of rooms are where points converge and space is rendered functionally useless and thus often ignored. Joel Morrison’s shiny stainless steel corner piece converts this uselessness into a glaringly prominent strength. And the entire space itself, no matter how forgotten or invisible, is used as a sculptural material by artist Rachel Whiteread.

The hours spent applying and reapplying a totality of marks is evident in the dense graphite drawings of Nancy Rubins. Torn papers are rubbed vigorously with graphite so as to appear burnished like dull dark metal. Made by scribbling onto the paper contained inside of his pocket with a pencil cramped in his hand, William Anastasi’s Pocket Drawings act as a diaristic account of this space within everyday attire as an active site of mark-making. The late Roman Opalka spent a lifetime documenting time and space by painstakingly counting towards infinity. His Cartes de Voyage works on paper demonstrate his conviction, done outside the studio out of necessity.  

Obsessive repetition and unconscious doodling can reveal potent optical fields that bend the flatness of the canvas with personal codes and pattern-based rhythms. Harmony Korine’s check paintings aggressively undulate in trippy, all-encompassing topographies of lopsided gingham. The Aggregates of John Houck rethink the pixel via recursive means, as a series of possible combinations worked out to an infinitesimally extreme end.

Geneva artist list
WILLIAM ANASTASI, MARCEL DUCHAMP, URS FISCHER, JOHN HOUCK, Y.Z. KAMI, HARMONY KORINE, JOEL MORRISON, PAUL NOBLE, NANCY RUBINS, RICHARD WRIGHT

Athens artist list
WILLIAM ANASTASI, URS FISCHER, JOHN HOUCK, BRUCE NAUMAN, ROMAN OPALKA, RICHARD PHILLIPS, NANCY RUBINS, DESPINA STOKOU, PIOTR UKLAŃSKI, RACHEL WHITEREAD, RICHARD WRIGHT

For further inquiries for the Geneva exhibition please email geneva@gagosian.com or call +41.22.319.36.19. All images are subject to copyright. Gallery approval must be granted prior to reproduction.

Please join the conversation with Gagosian Gallery on Twitter (@GagosianGeneva), Facebook (@GagosianGallery), Google+ (@Gagosian Gallery), Instagram (@gagosiangallery), and Tumblr (@GagosianGallery) via the hashtags #Horrorvacui  #GagosianGeneva.

 



Εγκαίνια: 30 Οκτώβριος, 7–9 μ.μ.


Ο όρος Horror vacui ή κενοφοβία χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει την art brut, όπου κάθε σπιθαμή της ζωγραφικής επιφάνειας γεμίζει ασφυκτικά με λεπτομέρειες και στοιχεία στο πλαίσιο μιας δραστηριότητας που αγγίζει τα όρια της μανίας—από φόβο ενδεχομένως ότι το βλέμμα θα έρθει αντιμέτωπο με τον λευκό καμβά και την πρόκληση που αυτός  αντιπροσωπεύει. Η αντίθεση στο κενό δίνει φόρμα σε κάθε μόριο ύλης. Η κενοφοβία προτείνει την Op Art ως παρενέργεια του ανταγωνισμού ανάμεσα στο χέρι, το μάτι και τη διάνοια, στο πλαίσιο του οποίου η δημιουργία σημείων αποτελεί μέσο πλήρωσης του κενού με οπτικά πλούσια αποτελέσματα.

Το 1923 ο Marcel Duchamp επινοεί τα Rotoreliefs ως αντίδοτο στην αισθητική ικανοποίηση. Ικανοποιώντας αντιθέτως τον αμφιβληστροειδή του ματιού, οι δίσκοι του Duchamp μαγνήτιζαν το βλέμμα με τις περιστρεφόμενες σπείρες τους. Το αποτέλεσμα ήταν ένα υπνωτιστικό εικαστικό ανάλογο του λεγόμενου λευκού θορύβου, καθώς και μια ψευδαίσθηση βάθους ή περιδίνησης. Ο  Duchamp παρουσίασε το έργο του σε μια φουάρ εφευρετών, βέβαιος πως τα rotoreliefs του θα έβρισκαν τη δική τους θέση στην αγορά. Δεν πουλήθηκε κανένα.

Ο λευκός κύβος δεν είναι παρά ένα κενό απελευθερωμένο εδώ και καιρό από το βάρος της λεπτομέρειας, ούτως ώστε να αποτελεί πλέον ένα διαχρονικό πλαίσιο για την ανεμπόδιστη θέαση της τέχνης. Η παιγνιώδης ταπετσαρία του Urs Fischer μιμείται την όψη της γυμνής γυψοσανίδας σε ένα παράξενο στιγμιότυπο όπου οι τοίχοι ενός δωματίου—ενός απροσδιόριστου χώρου—επιστρέφουν στον πρότερο βίο τους. Οι γωνίες των δωματίων είναι σημεία σύγκλισης όπου η χρηστική αξία του χώρου ματαιώνεται. Ως εκ τούτου συχνά παραβλέπονται. Η γυαλιστερή γωνία από ανοξείδωτο ατσάλι του Joel Morrison προσδίνει μια εκτυφλωτική δύναμη στον κατά τ' άλλα άχρηστο αυτό χώρο. Η Rachel Whiteread, από την άλλη, χρησιμοποιεί τον ίδιον τον χώρο, ξεχασμένο ή αόρατο, ως γλυπτικό υλικό.

Τα πυκνά σχέδια με γραφίτη της Nancy Rubins μαρτυρούν τις ώρες που αφιερώνονται στην εμμονική εφαρμογή στον καμβά ενός συνόλου σημείων. Σκισμένα χαρτιά μουντζουρώνονται επίμονα με γραφίτη ούτως ώστε να δίνουν την εντύπωση λείου, αλλά θαμπού, σκούρου μετάλλου. Με ένα μολύβι σφηνωμένο στο χέρι και σκιτσάροντας επάνω σε χαρτιά κρυμμένα στην τσέπη του, ο William Anastasi δημιουργεί τα Pocket Drawings, μια σειρά σχεδίων-ημερολογιακών εγγραφών που καταπιάνονται με τη διερεύνηση του καθημερινού ενδύματος ως δυναμικού χώρου σημειογραφίας. Ο πρόσφατα χαμένος Roman Opalka πέρασε μια ζωή καταγράφοντας τον χρόνο και τον χώρο μετρώντας επιμελώς με στόχο το άπειρο. Τα έργα σε χαρτί με τίτλο Cartes de Voyage είναι τεκμήρια της πεποίθησής του και δημιουργήθηκαν κατ' ανάγκη εκτός του ατελιέ του.

Η ψυχαναγκαστική επανάληψη και η ασυνείδητη μουντζούρα μπορούν να αποκαλύψουν οπτικά πεδία ξεχωριστής δύναμης που δίνουν βάθος στον επίπεδο καμβά μέσω μιας ποικιλίας προσωπικών κωδίκων και ρυθμών που θεμελιώνονται επάνω σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Τα ζωγραφικά έργα με τίτλο check του Harmony Korine αποτελούν παραισθησιακές, πανοραμικές τοπογραφίες από ασύμμετρο καρό παραδομένες σε έναν επιθετικό κυματισμό. H σειρά με τίτλο Aggregates του John Houck επανεξετάζει το pixel μέσω αναδρομών ως μια σειρά πιθανών συνδυασμών υπολογισμένων σε εξαντλητικό μάκρος.  

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες—Γενεύη
WILLIAM ANASTASI, MARCEL DUCHAMP, URS FISCHER, JOHN HOUCK, Y.Z. KAMI, HARMONY KORINE, JOEL MORRISON, PAUL NOBLE, NANCY RUBINS, RICHARD WRIGHT

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες–Αθήνα
WILLIAM ANASTASI, URS FISCHER, JOHN HOUCK, BRUCE NAUMAN, ROMAN OPALKA, RICHARD PHILLIPS, NANCY RUBINS, DESPINA STOKOU, PIOTR UKLAŃSKI, RACHEL WHITEREAD, RICHARD WRIGHT

Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να απευθυνθείτε στη γκαλερί Gagosian—στο mail athens@gagosian.com και στο τηλέφωνο +30.210.36.40.215. Όλες οι φωτογραφίες υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα και πρέπει να λαμβάνεται έγκριση από την γκαλερί για την αναπαραγωγή τους.

Συνδεθείτε με την Gagosian Gallery στα Twitter (@GagosianAthens), Facebook (@GagosianGallery), Google+ (@Gagosian Gallery), Instagram (@gagosiangallery) και Tumblr (@GagosianGallery) και λάβετε μέρος στη συζήτηση για την έκθεση μέσω των hashtags #Horrorvacui  #GagosianAthens.



 


Gagosian Gallery was established in 1980 by Larry Gagosian.H γκαλερί Gagosian ιδρύθηκε το 1980 από τον Larry Gagosian.