Pablo Picasso - Experiments in Linogravure

Faunes et chèvres, 1959
Linocut in eight colors in ten parts on five linoblocks
Plate: 20.13/16 x 25 1/8 inches (52.8 x 63.8 cm)
AP 1/20, pulled on Arches vellum by Arnéra (published ed. of 50)
(Edition Galerie Louise Leiris, 1960)
Baer no. 1263 Bh2β
Bloch no. 934

Download Press Release PDF (35 Kb)
Greek Version PDF (135 Kb)
Gagosian Gallery is pleased to present an exhibition of linocuts made by Pablo Picasso between 1959 and 1963.

Throughout his life, Picasso restlessly explored the medium of the print, employing many techniques including lithography, etching, drypoint, and monotype. By the late 1950s he was spending most of his time in the south of France and the distance between him and his Parisian printers became increasingly difficult for smooth production. Increasingly he turned his attention to lino-cutting, a very direct way of working whereby a design is cut into a sheet of linoleum using a knife, chisel, or gouge. His first lino-cut Toros en Vallauris (1954) was a simple black-and-white print, but by 1959 he was using the technique as a complete means of expression, becoming totally absorbed in the process and his daily collaboration with the local printer Hidalgo Arnera.

The time-consuming production of Picasso's first traditional color linocut The Portrait of a Girl after Cranach (1958) prompted him to develop a new, simpler approach to the technique. Rather than using a separate linoleum block for each color, he began re-cutting the same block. He would progressively cut and re-print, depending on the number of colors he wanted in each linocut. Between 1959 and 1962 Picasso made about 100 linocuts using this new approach. Subjects ranged from Jacqueline Roque, his muse, wife, and constant companion in the gaily colored Portrait de Jacqueline au chapeau de paille multicolore to old master portraits such as the series Portrait d'homme à la fraise (Variation d'après el Greco) in which Picasso pays homage to El Greco, retaining the original composition of his predecessor's self-portrait while variously accentuating facial features and clothes to assert his own presence in the work.

In 1963, he briefly experimented with another unconventional linocut technique, typified by L'Etreinte 1 (Embrace), which depicts a man and woman locked in tumultuous embrace. This technique involved printing a linocut in cream ink onto white paper, and then painting the same sheet of paper with black China ink. The paper was then rinsed in the shower, which Picasso claimed to have enjoyed doing himself. The black ink was absorbed into the unprinted areas, but otherwise repelled by the greasy cream ink. This technique produced an image which looks as if it has been painted as much as printed.

Pablo Picasso was born in Málaga, Spain in 1881 and died in France in 1973. Recent exhibitions of his work include "Picasso: Tradition and the Avant-Garde," Museo Nacional del Prado and Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid (2006); "Picasso and American Art" at the Whitney Museum of American Art, New York (2006) traveling to the Walker Art Center, Minneapolis and San Francisco Museum of Modern Art (2007); "Picasso et les Maîtres," Galeries nationales du Grand Palais (2008/2009).

For further inquiries please contact the gallery at [email protected] or at +

Follow us on twitter

Η Gagosian της Αθήνας παρουσιάζει μία έκθεση με χαρακτικά σε λινόλαιο που φιλοτέχνησε ο Πάμπλο Πικάσο από το 1959 έως το 1963.

Ο Πικάσο δεν σταμάτησε ποτέ να πειραματίζεται με τις διάφορες τεχνικές της χαρακτικής τέχνης, μεταξύ των οποίων και η λιθογραφία, η χαλκογραφία, η ακιδογραφία και η μονοτυπία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 κατοικούσε το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου στη νότια Γαλλία, οπότε η μεγάλη απόσταση από το Παρίσι όπου βρίσκονταν οι τυπογράφοι με τους οποίους συνεργαζόταν δυσκόλευε πολύ την παραγωγή των έργων του. Άρχισε έτσι να πειραματίζεται με τη χαρακτική σε λινόλαιο, έναν πολύ πιο άμεσο τρόπο δουλειάς, κατά τον οποίο χάραζε ένα σχέδιο πάνω σε μία επιφάνεια από λινόλαιο χρησιμοποιώντας μαχαίρι, σμίλη ή σκαρπέλο. Το πρώτο του χαρακτικό σε λινόλαιο, το Toros en Vallauris (1954), ήταν μία απλή ασπρόμαυρη εκτύπωση, αλλά το 1959 είχε αρχίσει πλέον να εκφράζεται εξαιρετικά μέσω αυτής της τεχνικής, και τον είχε απορροφήσει εντελώς η διαδικασία της, καθώς και η καθημερινή συνεργασία του με τον Hidalgo Arnera, τον τυπογράφο της περιοχής του.

Επειδή όμως βρήκε χρονοβόρα τη διαδικασία της παραδοσιακής τεχνικής με την οποία δημιούργησε το The Portrait of a Girl after Cranach (1958), το πρώτο έγχρωμο χαρακτικό του σε λινόλαιο, αποφάσισε να εφεύρει έναν πιο απλό τρόπο για να εφαρμόζει αυτήν την τεχνική. Αντί να χρησιμοποιεί μία ξεχωριστή επιφάνεια από λινόλαιο για κάθε χρώμα, άρχισε να ξαναχαράζει την ίδια επιφάνεια. Χάραζε και ξανατύπωνε ανάλογα με τον αριθμό των χρωμάτων που ήθελε να χρησιμοποιήσει σε κάθε έργο. Από το 1959 έως το 1962 ο Πικάσο έφτιαξε περίπου 100 χαρακτικά σε λινόλαιο χρησιμοποιώντας τη νέα μέθοδο που είχε αναπτύξει. Όσον αφορά τη θεματολογία του, χρησιμοποίησε από τη Jacqueline Roque, τη μούσα, σύζυγο και μόνιμη σύντροφό του στο Portrait de Jacqueline au chapeau de paille multicolore με τα έντονα χρώματα, έως τα πορτρέτα μεγάλων δασκάλων του παρελθόντος. Για παράδειγμα, στη σειρά Portrait d'homme à la fraise (Variation d'après el Greco) ο Πικάσο τιμά τον El Greco, διατηρώντας την αρχική σύνθεση της αυτοπροσωπογραφίας του καλλιτέχνη τονίζοντας όμως με διαφορετικό τρόπο χαρακτηριστικά του προσώπου και των ρούχων του για να δηλώσει και τη δική του παρουσία στο έργο.

Το 1963 πειραματίστηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα με μία ακόμη πρωτότυπη τεχνική για χαρακτική σε λινόλαιο, χαρακτηριστικό παράδειγμα της οποίας αποτελεί το έργο L'Etreinte 1 (Embrace), το οποίο απεικονίζει έναν άντρα και μία γυναίκα σε έναν δυναμικό εναγκαλισμό. Εκτύπωνε το χαρακτικό με μελάνι σε κρεμ απόχρωση πάνω σε λευκό χαρτί και μετά ζωγράφιζε πάνω στο ίδιο το χαρτί με σινική μελάνη. Στη συνέχεια ξέπλενε το χαρτί με νερό, διαδικασία που ο Πικάσο απολάμβανε ιδιαίτερα. Οι περιοχές που δεν είχαν επάνω κανένα τύπωμα απορροφούσαν το μαύρο μελάνι, αλλά όπου υπήρχε το λιπαρό κρεμ μελάνι, η σινική μελάνη ξεγλιστρούσε. Η τεχνική αυτή δημιουργούσε μία εικόνα που έμοιαζε σαν να είναι και ζωγραφισμένη αλλά και τυπωμένη.

Ο Πάμπλο Πικάσο γεννήθηκε στη Μάλαγα της Ισπανίας το 1881 και πέθανε στη Γαλλία το 1973. Μεταξύ των πρόσφατων εκθέσεων με έργα του, αξίζει να σημειωθούν οι εξής: «Πικάσο: Tradition and the Avant-Garde» στο Museo Nacional del Prado και στο Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Μαδρίτη 2006· «Πικάσο and American Art» στο Whitney Museum of American Art, Νέα Υόρκη 2006, η οποία ταξίδεψε και στο Walker Art Center στη Μινεάπολη, και στο San Francisco Museum of Modern Art (2007)· «Πικάσο et les Maîtres» στις Galeries nationales du Grand Palais (2008/2009).

Για πληροφορίες Τύπου παρακαλούμε επικοινωνήστε με τον Φοίβο Σακαλή στην ηλεκτρονική διεύθυνση [email protected] ή στα τηλέφωνα 210 6422849 και 6947 645400. Μπορείτε επίσης να επικοινωνήσετε με τη Χριστίνα Παπαδοπούλου στην Gagosian Αθήνας ([email protected])