Philip Taaffe

May 18 - July 16, 2010

Philip Taaffe - Ekstasis
Konya, 2009
Mixed media on linen
56 x 64 1/2 inches (142.2 x 163.8 cm)

Download Press Release PDF (45 Kb)
Greek Version PDF (149 Kb)
[Scroll down for Greek version / Ελληνικά στο τέλος της σελίδας]

Essentially, everything in my work is about a process of description. My attitude towards repetition has to do with the cumulative effect of continuous applications of line and color. If we focus on that, and see them as crystallized into patterns or marks, what do they add up to? They become some kind of actively structured geographical field.
--Philip Taaffe

Gagosian is pleased to announce an exhibition of new works on paper and recent paintings by Philip Taaffe.

Taaffe's elaborate images evolve out of wide-ranging meditationS on the interrelations between forms and images in art, nature, architecture, and archaeology filtered through a discerning and dynamic relation to the history of abstract painting both Occidental and Oriental. Drawing has always played an important role in his art. Early appropriationist works (after Bridget Riley, Myron Stout, Charles Shaw, and others) were largely hand-drawn. Later paintings were often assembled from preliminary graphic studies, transferred to paper via relief printing, and collaged onto the canvas. Monotypes and other print-transfer processes, including rubbing, have also served as the basis for many of his large-scale paintings.

Since 2003, Taaffe has experimented extensively with the technique of marbling, both on paper and canvas. The free-flowing visual energy that he so skillfully manifests in these "floating pigment" works – which refer to Oriental and Islamic calligraphy, as well as to early natural-history illustration – a new aesthetic dimension that departs from his often highly controlled and formal working methods. His recent works on paper are an exciting continuation of these explorations. Adapting and adding the paste-paper technique to his wide-ranging visual lexicon, he has produced startling results. Paste papers date back to the eighteenth century and earlier, when they were used in decorative book-bindings. By mixing pigments with flour paste and other natural ingredients, an array of designs were created using combs, brushes, and other embossing tools. Décalcomanie was the French term originally used to describe this process, deriving from the use of decals to transfer imagery and patterns to porcelain. In the twentieth century the technique was rediscovered by the Surrealists and used to remarkable effect, evoking abstract imagery through chance operations and the automatic gesture. Taaffe's archaeological process extends from the cochlear swirls of Flores Martis (2008) to the totemic skulls of Puteoli (2007) that emerge out of rainbow washes. In Tripoli (2009) and Spuma Lupi (2009), densely layered primordial forms verge on abstraction, disintegrating the formal distinctions between the two.

In his most recent paintings, Taaffe continues to synthesize and regenerate historically significant geometric forms and patterns that contain distinct cultural narratives. In three paintings from the "Andalusian" series begun in 2008, he superimposes the architectonic arabesque motif that he has used since the late eighties over explosions of color that are based on orizomegami or Japanese fold and dye paper techniques developed during the eighth century. For him, the unifying of the arabesque and the controlled unpredictability of the fold and dye patterns signify a historical overlap given that both techniques were firmly established by the ninth century. In one painting the ecstatic tension created between the dense lattice frame and the vibrant bursts of color create a sense of spatial instability and dynamism. In another, a shaped canvas is used to establish connections between the history of modernist abstraction, traditional Islamic imagery and Japanese aesthetics.

A fully illustrated, 150-page catalog accompanies the exhibition, featuring essays and writings by critic John Yau, poet and Islamic scholar Peter Lamborn Wilson, and poet Robert Kelly.

Philip Taaffe was born in Elizabeth, New Jersey in 1955 and studied at Cooper Union, New York. He has participated widely in international exhibitions, including the Carnegie International, the Biennale of Sydney and the Whitney Biennial of American Art, with individual survey exhibitions at IVAM, Valencia (2000), Galleria d'Arte Moderna, San Marino (2004), and Kunstmuseum Wolfsburg (2008). His work is included in numerous public collections, including the Museum of Modern Art, New York; the Museum of Fine Arts Boston; the Philadelphia Museum of Art; The Whitney Museum of American Art, New York; the Solomon R. Guggenheim Museum, New York; the San Francisco Museum of Art, and Museo Nacional Reina Sofia, Madrid. An exhibition of paintings from 2000-2010 will be presented at the Irish Museum of Modern Art, Dublin in May 2011.

Taaffe lives and works in New York City.

For further inquiries please contact the gallery at or at +

Follow us on twitter
Become a fan on facebook

Ουσιαστικά, όλη μου η δουλειά είναι μία διαδικασία περιγραφής. Η στάση μου απέναντι στη συστηματική επανάληψη σχετίζεται με το σωρευτικό αποτέλεσμα της συνεχόμενης χρήσης γραμμών και χρωμάτων. Εάν εστιάσουμε εκεί την προσοχή μας, και τα δούμε ως συγκεκριμένα μοτίβα ή σημεία, τι αποτυπώνουν; Μετατρέπονται σε ένα είδος γεωγραφικού πεδίου με δυναμική δομή.
--Philip Taaffe

Η Gagosian της Αθήνας παρουσιάζει μία έκθεση με νέα έργα σε χαρτί και πρόσφατους πίνακες του Philip Taaffe.

Οι σύνθετες εικόνες του Taaffe (Τάαφ) προκύπτουν από τον ευρύ στοχασμό του πάνω στη διάδραση μεταξύ φόρμας και εικόνας - στην τέχνη, στη φύση, στην αρχιτεκτονική και στην αρχαιολογία - την οποία επεξεργάζεται μέσα από την ιδιαίτερη και ενεργή σχέση που έχει αυτή η διάδραση με την ιστορία της αφηρημένης ζωγραφικής τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή. Το σχέδιο διαδραματίζει πάντοτε πολύ σημαντικό ρόλο στην τέχνη του. Τα περισσότερα από τα πρώιμα έργα της σχολής της Οικειοποίησης (της Bridget Riley, του Myron Stout, του Charles Shaw και άλλων) ήταν κατά κύριο λόγο ζωγραφισμένα στο χέρι. Αργότερα, οι πίνακες συμπεριελάμβαναν υψιτυπίες σε χαρτί πρώιμων γραφιστικών μελετών που στη συνέχεια μεταφέρονταν σαν κολλάζ πάνω στον καμβά. Ο Taaffe έχει χρησιμοποιήσει μονοτυπίες και άλλες τεχνικές τυπώματος για τη μεταφορά ενός έργου σε διαφορετικό υλικό - μεταξύ των οποίων και τη χρήση ριζόχαρτου για ξεπατίκωμα- για να δημιουργήσει πολλά από τα μεγάλης κλίμακας έργα του.

Από το 2003, ο Taaffe πειραματίστηκε εκτενώς με την τεχνική της καλλιγραφίας με υδατογράφημα, τόσο σε χαρτί όσο και σε καμβά. Αυτή η ρέουσα οπτική ενέργεια που χρησιμοποιεί με τόση δεξιοτεχνία σε αυτά τα έργα του - και η οποία παραπέμπει τόσο στην καλλιγραφία της Άπω Ανατολής, όσο και του Ισλάμ και των πρώιμων εικόνων για βιβλία φυσικής ιστορίας - φανερώνει μια νέα αισθητική διάσταση η οποία ξεφεύγει από τις συχνά ελεγχόμενες και φορμαλιστικές μεθόδους του. Τα πρόσφατα έργα του Taaffe σε χαρτί αποτελούν συναρπαστική συνέχεια αυτών των πειραματισμών και αναζητήσεων. Προσαρμόζοντας και προσθέτοντας στο ήδη τεράστιας έκτασης οπτικό λεξικό του την τεχνική του paste-paper –ένα μίγμα από διαφορετικά είδη μπογιάς και άλλων υλικών το οποίο το περνά πάνω στο χαρτί και στη συνέχεια αφήνει αποτυπώματα πάνω του χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε αντικείμενο είναι διαθέσιμο γύρω του- έχει δημιουργήσει μερικά εκθαμβωτικά έργα. Η τεχνική paste-paper χρονολογείται από τον 18ο αιώνα όταν άρχισε να χρησιμοποιείται στη διακοσμητική βιβλιοδεσία. Με την μίξη μπογιάς με αλεύρι και άλλα φυσικά υλικά, δημιουργούνταν μια αλληλουχία σχεδίων φτιαγμένων από το αποτύπωμα κτενών, βουρτσών και άλλων αντικειμένων. Ο αρχικός γαλλικός όρος για την τεχνική paste-paper ήταν Décalcomanie, από μία τεχνική που χρησιμοποιούσαν για να μεταφέρουν εικόνες και σχέδια στην πορσελάνη. Τον εικοστό αιώνα η τεχνική αυτή χρησιμοποιήθηκε ξανά από τους Σουρεαλιστές με εντυπωσιακά αποτελέσματα δημιουργώντας μια αφαιρετική εικονοποιία μέσω τυχαίων και αυτόματων χειρονομιών. Η έρευνα του Taaffe στις παλαιότερες τεχνικές είναι φανερή σε όλο το πρόσφατο έργο του από τις κοχλιακές περιδινήσεις του έργου Flores Martis (2008) μέχρι τα τοτεμικά κρανία του έργου Puteoli (2007) που ξεπροβάλλουν μέσα από λωρίδες χρώματος. Στα έργα Tripoli (2009) και Spuma Lupi (2009), οι αρχέγονες φιγούρες είναι τόσο πυκνά ζωγραφισμένες που καθίστανται οριακά αφηρημένες, καταρρίπτοντας τις τυπικές διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε φόρμα και αφαίρεση.

Στους πιο πρόσφατους πίνακές του ο Taaffe συνεχίζει να συνθέτει και αναπαράγει ιστορικά σημαντικές γεωμετρικές φόρμες και μοτίβα τα οποία εμπεριέχουν σημαντικές πολιτισμικές αφηγήσεις. Σε τρία έργα της Ανδαλουσιανής σειράς πινάκων που ξεκίνησε το 2008, προβάλλει το μοτίβο τού αρχιτεκτονικά σχεδιασμένου αραβουργήματος που είχε χρησιμοποιήσει από τα τέλη της δεκαετίας του '80, μέσα από εκρήξεις χρώματος που παραπέμπουν στην τεχνική orizomegami που αναπτύχθηκε στην Ιαπωνία κατά τον όγδοο αιώνα. Για τον Taaffe η ένωση του αραβουργήματος με το ελεγχόμενα απρόβλεπτο των σχεδίων του orizomegani σηματοδοτεί μια ιστορική επικάλυψη μια που και οι δύο τεχνικές διαδόθηκαν κατά τον 9ο αιώνα. Στον ένα από τους πίνακες η ένταση σε σημείο εκστασιασμού που επιτυγχάνεται ανάμεσα στο πυκνό πλέγμα που αποτελεί το πλαίσιο και τις ζωντανές εκρήξεις χρώματος, δημιουργεί μια αίσθηση χωρικής αστάθειας και δυναμισμού. Σε ένα άλλο έργο, ένας δομημένος καμβάς χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει συσχετισμούς ανάμεσα στην ιστορία της μοντέρνας αφαίρεσης, της παραδοσιακής ισλαμικής εικονοποιίας και την ιαπωνικής αισθητικής.

Ένας πλήρως εικονογραφημένος κατάλογος εκατόν πενήντα σελίδων έχει εκδοθεί ειδικά για την έκθεση και περιλαμβάνει δοκίμια και κείμενα του κριτικού τέχνης John Yau, του ποιητή και ειδικού στα περί του Ισλάμ Peter Lamborn Wilson, καθώς και του ποιητή Robert Kelly.

Ο Philip Taaffe γεννήθηκε στο Elizabeth του New Jersey το 1955 και σπούδασε στο Cooper Union της Νέας Υόρκης. Έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλές διεθνείς εκθέσεις όπως η Carnegie International, η Μπιενάλε του Σύδνεϋ, η Whitney Biennial of American Art, και παράλληλα έχουν οργανωθεί εκθέσεις οι οποίες αναλύουν το έργο του από πολιτιστικούς φορείς όπως οι IVAM, Valencia (2000), Galleria d'Arte Moderna, San Marino (2004), και το Kunstmuseum Wolfsburg (2008). Έργα του υπάρχουν σε πολλές δημόσιες συλλογές όπως του Museum of Modern Art της νέας Υόρκης, του Museum of Fine Arts της Βοστώνης, του Philadelphia Museum of Art, του Whitney Museum of American Art της Νέας Υόρκης , του Solomon R. Guggenheim Museum της Νέας Υόρκης, του San Francisco Museum of Art, και του Museo Nacional Reina Sofia της Μαδρίτης. Μια έκθεση με πίνακες του από το 2000 έως το 2010 θα φιλοξενηθεί στο Irish Museum of Modern Art του Δουβλίνου τον Μάιο του 2011.

Ο Taaffe ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.

Μπορείτε επίσης να επικοινωνήσετε με τη Χριστίνα Παπαδοπούλου στην Gagosian Αθήνας (

Ακολουθήστε μας στο twitter
Ακολουθήστε μας στο facebook